វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ចម្លាក់
ន. [ចំ-ឡាក់]
រូបឬក្បាច់ដែលគេឆ្លាក់ (ការរចនា)។
រូបឬក្បាច់ដែលគេឆ្លាក់ (ការរចនា)។
រូបឬក្បាច់ដែលគេឆ្លាក់ (ការរចនា)។
“”
ចម្លាក់ក្បាច់ដែលគេឆ្លាក់ចូលទៅក្នុងផ្ទៃថ្ម មើលទៅមិនសូវឃើញខ្ពស់ឬផុសចេញពីផ្ទាំងថ្មទេ :
“ចម្លាក់លឹបជារឿងនៅតាមថែវនៃជាន់ទីមួយក្នុងប្រាសាទអង្គរវត្ត។”
ក្បាច់បណ្ដែត, ក្បាច់ដែលលៀនចេញខ្ពស់ពីផ្ទៃថ្ម ព្រោះគេដាប់សាច់ថ្មឱ្យជ្រៅ មើលទៅរូបចម្លាក់ហាក់ដូចផុសចេញពីផ្ទៃថ្ម :
“គេនិយមធ្វើចម្លាក់លៀននៅលើផ្ដែរ សរសរពេជ្រ ឬជញ្ជាំងជាដើម។”
ចម្លាក់ក្បាច់រាងក្រឡោត ដូចជាចម្លាក់នៅលើខែលឬពិតានជាដើម។
“”