វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ចាប់ដក
ន. [ចាប់-ដក]
ឈ្មោះព្យុះមួយយ៉ាង មានមណ្ឌលមូលស្រដៀងនឹងកង់ មានកម្លាំងខ្លាំងរំលើងរំលំឈើតូចធំ ហាក់ដូចគេចាប់ដក :
ឈ្មោះព្យុះមួយយ៉ាង មានមណ្ឌលមូលស្រដៀងនឹងកង់ មានកម្លាំងខ្លាំងរំលើងរំលំឈើតូចធំ ហាក់ដូចគេចាប់ដក :
ឈ្មោះព្យុះមួយយ៉ាង មានមណ្ឌលមូលស្រដៀងនឹងកង់ មានកម្លាំងខ្លាំងរំលើងរំលំឈើតូចធំ ហាក់ដូចគេចាប់ដក :
“ព្យុះចាប់ដក។”
(ម.ព. ចក្រវាត ផង)។