វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ចែ
គុ. [ចែ]
តូច, ទាប, កន្តិល :
តូច, ទាប, កន្តិល :
តូច, ទាប, កន្តិល :
“មនុស្សចែ និងមនុស្សតឿដើរជាមួយគ្នា។”
ឈ្មោះមាន់មានមាឌតូច, បើឈ្មោល មានសិរខ្ពស់ សម្បុរក្រហម :
“មាន់ចែរងាវពីរោះជាងមាន់គក។”
ប្រដាប់ធ្វើដោយដែកមានមុខខុបខ្វេរ សម្រាប់កាវមែកឈើតូចៗ ជាដើម :
“យកចែកាវដៃទំពាំងឫស្សី។”
ភ្លុកមេដំរី ឬភ្លុកដំរីស្ដ តូចៗ ខ្លីៗ ទីទៃពីភ្លុកធម្មតា :
“កាំបិតស្លាដងចែ។”
ចែដែលមេដំរីកាច់ចោលខ្លួនវា នៅជាប់នឹងដើមឈើរស់ (ខ្មែរសម័យបុរាណខ្លះសន្មតថា ជារបស់មានតម្លៃ ព្រោះគេជឿថាជារបស់ត្រជាក់ត្រជំ)។
“”
បងស្រី :
“សុំចែអញ្ជើញអង្គុយ!”
ពាក្យសម្រាប់និយាយផ្សំនឹង ចង់ ថា ចែចង់ គឺនិយាយដដែលៗ លួងលោម ល្បួងឱ្យព្រម ដោយផ្លូវស្នេហា :
“ចែចង់កូនក្រមុំ, ចែចង់គ្នា។”