វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ចោរ
ន. [ចោ]
ជនអ្នកលួចគេ, ល្មួច :
ជនអ្នកលួចគេ, ល្មួច :
ជនអ្នកលួចគេ, ល្មួច :
“ចោរឆក់ ចោរអ្នកឆក់ទ្រព្យគេ។”
ចោរអ្នកប្លន់គេ។
“”
ចោរដែលក្នុងវេលាថ្ងៃពួននៅតែក្នុងព្រៃ វេលាយប់ចេញលួច ឬប្លន់គេ (ច្រើនតែចោរប្លន់) :
“ចោរព្រៃមានចោរស្រុកជារនុក ជាអ្នកឱ្យការណ៍ ទើបអាចលួចឬប្លន់អ្នកស្រុកបាន, ដូចមនុស្សកាច ឬមនុស្សខូចដែរ បើគ្មានគ្នីគ្នាចូលដៃ សមគំនិតកាន់ជើងទេ ក៏កាចខូចពុំកើតឡើយ។”
ស្ត្រីដែលខូចលួចក្បត់ចិត្តប្ដីឬជាចោរលួចទ្រព្យគេ ហៅថា ចោរី។
“”