វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ចំណោម
ន. [ចំ-ណោម]
ដំណើរដែលចោម; ជំនុំមនុស្សឬទីប្រជុំ :
ដំណើរដែលចោម; ជំនុំមនុស្សឬទីប្រជុំ :
ដំណើរដែលចោម; ជំនុំមនុស្សឬទីប្រជុំ :
“ដោះខ្លួនរួចចេញពីចំណោម; និយាយក្អេងក្អាង ក្នុងកណ្ដាលចំណោម។”
(សំនួន.) ដូចគេដូចឯង ចុះសម្រុង :
“ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាខ្ញុំចូលចំណោមគេមិនចុះ។”