វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ចំហុង
ធ្វើឱ្យឱនចុះ, ផុងចុះក្នុងដីជ្រៅ ដោយឱ្យក្បាល ឬចុងចុះក្រោម :
ធ្វើឱ្យឱនចុះ, ផុងចុះក្នុងដីជ្រៅ ដោយឱ្យក្បាល ឬចុងចុះក្រោម :
ធ្វើឱ្យឱនចុះ, ផុងចុះក្នុងដីជ្រៅ ដោយឱ្យក្បាល ឬចុងចុះក្រោម :
“ចំហុងក្បាលចុះ។”
ទី, កន្លែងដែលឱ្យផុង; ទីដែលជ្រាលចុះជ្រៅស្ទើរតែនឹងទៅជាចំណោត :
“ចំហុងជ្រោះ, រណ្ដៅចំហុង។”