វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ច្រគីងច្រគាង
គុ.កិ., គុ. [ច្រ-គីង-ច្រ-គាង]
ដែលឥតរបប, ទទើសទទែង ដោយឥតមានសំណំសំនួន។
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
ដែលឥតរបប, ទទើសទទែង ដោយឥតមានសំណំសំនួន។
ឧទាហរណ៍
“”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់ ដែលឥតរបប, ទទើសទទែង ដោយឥតមានសំណំសំនួន។
ដែលឥតរបប, ទទើសទទែង ដោយឥតមានសំណំសំនួន។
“”