វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ច្រេះ
កិ. [ច្រេះ]
កាប់ឬចាំងរេះត្រង់ទីខាងៗនៃវត្ថុអ្វីមួយដើម្បីឱ្យរបេះបន្តិចម្ដងៗ :
កាប់ឬចាំងរេះត្រង់ទីខាងៗនៃវត្ថុអ្វីមួយដើម្បីឱ្យរបេះបន្តិចម្ដងៗ :
កាប់ឬចាំងរេះត្រង់ទីខាងៗនៃវត្ថុអ្វីមួយដើម្បីឱ្យរបេះបន្តិចម្ដងៗ :
“ច្រេះគល់ឈើ, ច្រេះដីជើងដំបូក។”
(ប្រើជា ជ្រែះ ក៏មានតាមទម្លាប់និយាយដោយស្រុក)។