វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឆន្ទៈ
[ឆាន់-ទៈ]
សេចក្ដីប្រាថ្នា; បំណង; គំនិត; ការយល់ព្រម ...។
សេចក្ដីប្រាថ្នា; បំណង; គំនិត; ការយល់ព្រម ...។
សេចក្ដីប្រាថ្នា; បំណង; គំនិត; ការយល់ព្រម ...។
“”
(ទស្សនៈ.) អំណាចនៃចិត្តក្នុងការជ្រើសរើសចំណង់ខ្លាំងបំផុតក្នុងចំណោមចំណង់ជាច្រើនដែលមាន ក្នុងខណៈពេលមួយនៃការសម្រេចចិត្ត ដែលស្ដែងឡើងតាមរយៈសកម្មភាពជាក់លាក់ណាមួយ។ ជាសមត្ថភាពក្នុងការប្រព្រឹត្តប្រកបដោយការសម្រេចចិត្តចំពោះចំណង់របស់បុគ្គលណាម្នាក់ :
“ឆន្ទៈត្រូវបានចាត់ទុកថាសំខាន់នៅក្នុងសីលវិជ្ជា។”