វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឆាយ
កិ. [ឆាយ]
ទាត់កកាយឱ្យរាយ, ឱ្យរាប, ឱ្យស្មើ :
ទាត់កកាយឱ្យរាយ, ឱ្យរាប, ឱ្យស្មើ :
ទាត់កកាយឱ្យរាយ, ឱ្យរាប, ឱ្យស្មើ :
“ឆាយដី, ឆាយសំរាម។”
ពាក្យសម្រាប់និយាយផ្សំនឹងពាក្យ ឆើត, ឆោម ឱ្យមានសេចក្ដីប្លែកជាងប្រក្រតី :
“ឆើតឆាយ គឺល្អប្រពៃ, ថ្លៃថ្លា។ ឆោមឆាយ គឺមានរូបស្រៀវស្រស់, ល្អប្រពៃ។”
(ម.ព. ឆើត ផង)។