វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឆួល
កិ. [ឆួល]
បណ្ដាលឡើងដោយកម្ដៅឬដោយក្លិនអ្វីដែលផ្សាយជះឡើងដល់ច្រមុះ នាំឱ្យឈ្លក់, ឱ្យកណ្ដាស់ឬនាំឱ្យចង្អោរ ដូចក្លិនផង់ម្រេចជាដើម។
បណ្ដាលឡើងដោយកម្ដៅឬដោយក្លិនអ្វីដែលផ្សាយជះឡើងដល់ច្រមុះ នាំឱ្យឈ្លក់, ឱ្យកណ្ដាស់ឬនាំឱ្យចង្អោរ ដូចក្លិនផង់ម្រេចជាដើម។
បណ្ដាលឡើងដោយកម្ដៅឬដោយក្លិនអ្វីដែលផ្សាយជះឡើងដល់ច្រមុះ នាំឱ្យឈ្លក់, ឱ្យកណ្ដាស់ឬនាំឱ្យចង្អោរ ដូចក្លិនផង់ម្រេចជាដើម។
“”
អុជផ្ទាលបញ្ឆាប, រោលបញ្ឆាបដោយអណ្ដាតភ្លើង :
“ឆួលព្រៃ, ឆួលគំនរចំបើង។”
ខ្មួលឡើង, ឆេវឡើង :
“ខឹងឆួល, ឈឺពោះឆួល។”
ដែលចាស់ភ្លើងរកកលខ្លោច :
“បាយឆួលភ្លើង។”