វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឆ្គង
គុ. [ឆ្គង]
ដែលគង, ឆ្វេង, មិនគប្បី, ឆ្ងើយ, មិនសម :
ដែលគង, ឆ្វេង, មិនគប្បី, ឆ្ងើយ, មិនសម :
ដែលគង, ឆ្វេង, មិនគប្បី, ឆ្ងើយ, មិនសម :
“សម្ដីឆ្គង, មនុស្សឆ្គង។”
(ព.ទ.បុ.) មានន័យថា ដឹងដែលគេដាក់ដងមិនស្រួល រមែងតែឆ្ងើយចាំងឈើមិនកើត; បើមេបាឆ្គង កូនក៏តែងតែឆ្គងដែរ។
“”