វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឆ្នើម
គុ., គុ.កិ. [ឆ្នើម]
ដែលលើសដាច់គេ, ឆើត; ប្រើខាងអាក្រក់ក៏បាន :
ដែលលើសដាច់គេ, ឆើត; ប្រើខាងអាក្រក់ក៏បាន :
ដែលលើសដាច់គេ, ឆើត; ប្រើខាងអាក្រក់ក៏បាន :
“ល្អឆ្នើម, ចំណេះឆ្នើម, ប្រាជ្ញាឆ្នើម, ចេះឆ្នើម; កាចឆ្នើម, ខូចឆ្នើម, អាក្រក់ឆ្នើម។”