ឆ្នេរ

មាត់សមុទ្រ ឬ មាត់ទន្លេ, ស្ទឹង ត្រង់ដែលមានសណ្ឋានជ្រាលមានផ្នូកខ្សាច់រាបស្រួល :

ចំណែកដីឬខ្សាច់ដែលនៅជាប់សមុទ្រ ទន្លេ ឬស្ទឹង មានសណ្ឋានជាជម្រាលនិងលិចទឹកម្ដងម្កាល :

ឆ្នេរផ្ទាំងថ្មដែលមានជម្រាលចោតខ្លាំង។

(ម.ព. ឆ្នេរ)។