វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឆ្លុះ
កិ. [ឆ្លុះ]
បំភ្លឺឱ្យឃើញដោយចក្ខុ :
បំភ្លឺឱ្យឃើញដោយចក្ខុ :
បំភ្លឺឱ្យឃើញដោយចក្ខុ :
“ឆ្លុះស្រមោល, ឆ្លុះកញ្ចក់, ឆ្លុះត្រី។”
យល់ច្បាស់ដោយប្រាជ្ញា, ដោយបញ្ញាចក្ខុ។
“”
រលោង, ង៉ៅ ឆ្លុះស្រមោលបាន :
“ភ្លឺឆ្លុះ។”
ប្រើពន្លឺភ្លើងពិល ចង្កៀង ឬគប់ ដើម្បីរកចាប់ត្រី ឬ សត្វ ពេលយប់ :
“ឆ្លុះត្រី, ឆ្លុះកង្កែប។”
ពិនិត្យមើលផ្នែកខាងក្នុងនៃរាងកាយដោយឧបករណ៍វេជ្ជសាស្ត្រ :
“ឆ្លុះក្រពះ, ឆ្លុះពោះវៀន។”