វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឆ្អែត
កិ. [ឆ្អែត]
អស់ឃ្លាន, អស់ស្រេក, បានចម្អែតហើយ, ស្រេចការបរិភោគហើយ; គ្រប់គ្រាន់, បរិបូរ។
អស់ឃ្លាន, អស់ស្រេក, បានចម្អែតហើយ, ស្រេចការបរិភោគហើយ; គ្រប់គ្រាន់, បរិបូរ។
អស់ឃ្លាន, អស់ស្រេក, បានចម្អែតហើយ, ស្រេចការបរិភោគហើយ; គ្រប់គ្រាន់, បរិបូរ។
“”
ឆ្អែតបរិបូណ៌ដរាបដល់ជិនឆ្អន់លែងត្រូវការបរិភោគទៀត។
“”
ណាយ អស់ចិត្ត លែងចង់ជួបទៀត។
“”
(សំនួន.) ខកចិត្ត អស់ចិត្តនឹងអ្វីដែលខ្លួនបានធ្វើឬកើតមានកន្លងមក :
“ឆ្អែតចិត្តនឹងវាសនាអភ័ព្វ, មួយម៉ាត់ឆ្អែតចិត្ត។”
ឆ្អែតត្រាតែឆ្អល់ពោះ។
“”