វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ជណ្ដើរ
ន. [ជន់-ដើ]
ប្រដាប់មានកាំជាជាន់ៗ ឬជាថ្នាក់ៗភ្ជាប់ទៅនឹងមេទាំងពីរខាង សម្រាប់ជាន់ដើរឡើងចុះ :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
៣ ន័យនិយមន័យ
១
ប្រដាប់មានកាំជាជាន់ៗ ឬជាថ្នាក់ៗភ្ជាប់ទៅនឹងមេទាំងពីរខាង សម្រាប់ជាន់ដើរឡើងចុះ :
ឧទាហរណ៍
“ជណ្ដើរឈើ, ជណ្ដើរថ្ម ឬ ឥដ្ឋ។”
២
ថ្នាក់នីមួយៗរបស់ជណ្ដើរសម្រាប់ជាន់ដើរមួយជំហានៗឡើងចុះ :
ឧទាហរណ៍
“កាំជណ្ដើរមានច្រើនប្រភេទ ច្រើនក្បាច់ និង ច្រើនទ្រង់ទ្រាយ។”
៣
គ្រឿងមានរាងដូចប្រអប់ (ទូ) ឬ ដូចជណ្ដើរ ធ្វើចលនាដោយថាមពលអគ្គិសនី ដឹកនាំមនុស្ស ឬ អីវ៉ាន់ឡើងចុះទៅជាន់នានា ពិសេសក្នុងអគារខ្ពស់មានច្រើនជាន់ :
ឧទាហរណ៍
“ការដំឡើងជណ្ដើរយន្ត និងជណ្ដើរយន្តប្រអប់តាមអគារ។”
ចំណាំការប្រើប្រាស់
(ម.ព. អណ្ដើរ ផង)។
ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ
ទម្រង់ពាក្យ
ពាក្យផ្សំ
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់