វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ជនពាល
ន. [ជន់-ពាល]
ជនមានចរិតជាអ្នកលេង, ជនមានចរិតកាចសាហាវទាំងកាយ វាចា និងចិត្ត :
ជនមានចរិតជាអ្នកលេង, ជនមានចរិតកាចសាហាវទាំងកាយ វាចា និងចិត្ត :
ជនមានចរិតជាអ្នកលេង, ជនមានចរិតកាចសាហាវទាំងកាយ វាចា និងចិត្ត :
“ជនពាលត្រូវបានសមត្ថកិច្ចឃាត់ខ្លួន។”