វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ជម្រក
កិ. [ជំ-រក]
បញ្ចូលឱ្យជ្រក, បញ្ជ្រក។
បញ្ចូលឱ្យជ្រក, បញ្ជ្រក។
បញ្ចូលឱ្យជ្រក, បញ្ជ្រក។
“”
ទីកន្លែងសម្រាប់ជ្រក, ទីជ្រក :
“ធ្វើជម្រកសម្រាប់កម្មករ។”
កន្លែងសម្រាប់អ្នកនយោបាយជ្រកកោន :
“មានល័ក្ខខ័ណ្ឌចាំបាច់មួយចំនួនដើម្បីទទួលបានជម្រកនយោបាយ។”