វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ជលស្ដម្ភ
ន. [ជៈ-លៈ-ស្ដំ]
កម្សួលទឹកមានសណ្ឋានជាបង្គោលសសរដ៏ខ្ពស់ ដោយខ្យល់កួចផុសឡើងទៅក្នុងបរិយាកាស :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
កម្សួលទឹកមានសណ្ឋានជាបង្គោលសសរដ៏ខ្ពស់ ដោយខ្យល់កួចផុសឡើងទៅក្នុងបរិយាកាស :
ឧទាហរណ៍
“ព្យុះកំបុតត្បូង អាចបង្កើតឱ្យមាននូវជលស្ដម្ភ។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់