វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ជាតសព្ទ
ន. [ជា-តៈ-ស័ប]
ពាក្យឬរូបសព្ទដើមនៃពាក្យដែលកើតឡើងក្រោយៗមកទៀត ចេញពីពាក្យឬរូបសព្ទទាំងនោះ ដោយសារមានបម្រែបម្រួលសូរ :
ពាក្យឬរូបសព្ទដើមនៃពាក្យដែលកើតឡើងក្រោយៗមកទៀត ចេញពីពាក្យឬរូបសព្ទទាំងនោះ ដោយសារមានបម្រែបម្រួលសូរ :
ពាក្យឬរូបសព្ទដើមនៃពាក្យដែលកើតឡើងក្រោយៗមកទៀត ចេញពីពាក្យឬរូបសព្ទទាំងនោះ ដោយសារមានបម្រែបម្រួលសូរ :
“ពាក្យ ស៊ី មានជាតសព្ទដើម គឺ ឆី។”