វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ជិវ្ហាបសាទ
ន. [ជិវ-ហា-ប៉ៈ-សាត]
បសាទរបស់អណ្ដាត, សម្ផស្សអណ្ដាត សម្រាប់ដឹងរសផ្សេងៗ។
បសាទរបស់អណ្ដាត, សម្ផស្សអណ្ដាត សម្រាប់ដឹងរសផ្សេងៗ។
បសាទរបស់អណ្ដាត, សម្ផស្សអណ្ដាត សម្រាប់ដឹងរសផ្សេងៗ។
“”
សេចក្ដីដឹងច្បាស់នូវរសជាតិដោយសារអណ្ដាត។
“”
ឥន្ទ្រិយ គឺអណ្ដាត។
“”
(ម.ព. ឥន្ទ្រិយ{¥¥}២{££} ផង)។