វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ជី
សព្វ. [ជី]
អ្នក, ឯង; ពាក្យគួរសមសម្រាប់ហៅក្មេងប្រុសដែលទើបសឹកពីសាមណេរ ឬសម្រាប់អ្នកធំ, នឹងអ្នកចាស់ហៅ អ្នកតូចជាងឬក្មេងជាងដោយរាប់អាន។
អ្នក, ឯង; ពាក្យគួរសមសម្រាប់ហៅក្មេងប្រុសដែលទើបសឹកពីសាមណេរ ឬសម្រាប់អ្នកធំ, នឹងអ្នកចាស់ហៅ អ្នកតូចជាងឬក្មេងជាងដោយរាប់អាន។
អ្នក, ឯង; ពាក្យគួរសមសម្រាប់ហៅក្មេងប្រុសដែលទើបសឹកពីសាមណេរ ឬសម្រាប់អ្នកធំ, នឹងអ្នកចាស់ហៅ អ្នកតូចជាងឬក្មេងជាងដោយរាប់អាន។
“”
ស្ត្រីដែលកោរសក់ស្លៀកដណ្ដប់សំពត់ស កាន់សីល ១០។
“”
អ្វីៗដែលមានរសជាតិធ្វើឱ្យដំណាំលូតលាស់ល្អ :
“ចាក់ជីក្នុងស្រែ, ជីមានប្រយោជន៍គ្រប់ដំណាំទាំងអស់។”
គ្រឿងដាំត្បូង រាងសណ្ឋានស្លឹកសីមាសម្រាប់បំពាក់កូនក្មេង។
“”
ទម្ងន់អនុភាគអំពីតម្លឹង :
“មាសទម្ងន់មួយជី។”
(ម.ព. ដូនជី, យាយជី ផង)។