វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ជើងទើន
ន. [ជើង-ទើន]
ជើងគំនរដី ឬពំនូកដីខ្ពស់ដែលគេច្រុះដោយឈើខ្លឹមឬក្រាក់ជាជើងខឿនបន្ទាយឬប្រាសាទឬវិហារជាដើម :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
ជើងគំនរដី ឬពំនូកដីខ្ពស់ដែលគេច្រុះដោយឈើខ្លឹមឬក្រាក់ជាជើងខឿនបន្ទាយឬប្រាសាទឬវិហារជាដើម :
ឧទាហរណ៍
“ជើងទើនប្រាសាទ។”
ចំណាំការប្រើប្រាស់
(សំ. ឧទ្វាប; បា. ឧទ្ទាប)។
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់