វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ជេះ
កិ. [ជេះ]
វាយបេះវត្ថុរឹងមានក្រមរឈើនិងថ្មជាដើម ឱ្យរបេះ ឬឱ្យរបើកបន្តិចៗ :
វាយបេះវត្ថុរឹងមានក្រមរឈើនិងថ្មជាដើម ឱ្យរបេះ ឬឱ្យរបើកបន្តិចៗ :
វាយបេះវត្ថុរឹងមានក្រមរឈើនិងថ្មជាដើម ឱ្យរបេះ ឬឱ្យរបើកបន្តិចៗ :
“ជេះក្រមរឈើដោយងៀងប៉ូវថៅ។”
ដូចគ្នានឹងពាក្យ កញ្ជេះស្រូវ ដែរ។
“”
(ម.ព. កញ្ជែះ ផង)។