វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ជោតក
ន. [ជោ-តៈ-កៈ] ឬ [ជោ-ដក់]
អ្នករុងរឿង, អ្នកបំភ្លឺ; អ្នកទាយហេតុអាក្រក់ល្អតាមដំណើរផ្កាយ, តាមដំណើរពន្លឺផ្សេងៗឯអាកាសមានជើងព្នាយ, កេតុធ្លាក់, ជាដើម (ហោរ)។
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
អ្នករុងរឿង, អ្នកបំភ្លឺ; អ្នកទាយហេតុអាក្រក់ល្អតាមដំណើរផ្កាយ, តាមដំណើរពន្លឺផ្សេងៗឯអាកាសមានជើងព្នាយ, កេតុធ្លាក់, ជាដើម (ហោរ)។
ឧទាហរណ៍
“”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់