វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ជំនោរ
[ជំ-នោ]
ទឹកដែលជោរ; ដំណើរដែលជោរ។
ទឹកដែលជោរ; ដំណើរដែលជោរ។
ទឹកដែលជោរ; ដំណើរដែលជោរ។
“”
ឈ្មោះខ្យល់នាំទឹកឱ្យជោរ :
“ត្រូវជំនោរ, ធ្លាក់ជំនោរ។”
(ភូមិ.) នីវ៉ូសមុទ្រខ្ពស់ដែលបណ្ដាលមកពីចលនាទឹកសមុទ្រមកលើផ្ទាំងទ្វីប ដោយសារកម្លាំងផ្គុំគ្នានៃទំនាញរបស់ព្រះចន្ទ ព្រះអាទិត្យ និងផែនដី :
“ជំនោរមាន២ដងក្នុង១ថ្ងៃ។”