វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ជំហោង
ន. [ជំ-ហ៊ោង]
ការឈោង; រយៈទីដែលអាចឈោងដៃទៅដល់, ចន្លោះដែលអាចលូកឈោងដៃចាប់បាន :
ការឈោង; រយៈទីដែលអាចឈោងដៃទៅដល់, ចន្លោះដែលអាចលូកឈោងដៃចាប់បាន :
ការឈោង; រយៈទីដែលអាចឈោងដៃទៅដល់, ចន្លោះដែលអាចលូកឈោងដៃចាប់បាន :
“ត្រូវបោះបង្គោលរាយជាជួរ ទុកចន្លោះឱ្យល្មមប្រមាណជាមួយជំហោង ឬ ពីរជំហោង។”