វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឈ្លោះ
កិ. [ឈ្លោះ]
និយាយប្រកែកតបតជាពាក្យផរុសវាទទៅវិញទៅមកដោយកំហឹង។
និយាយប្រកែកតបតជាពាក្យផរុសវាទទៅវិញទៅមកដោយកំហឹង។
និយាយប្រកែកតបតជាពាក្យផរុសវាទទៅវិញទៅមកដោយកំហឹង។
“”
ជជែកគ្នាយកឈ្នះយកចាញ់ដោយកំហឹង :
“បុរសពីរនាក់ឈ្លោះប្រកែកគ្នាបែកផ្សែង។”