វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ញឹន
កិ. [ញឹន]
ស្រាក, អន់, ជិន, (ច្រើនប្រើតែនឹងពាក្យបដិសេធន៍ថា មិន) :
ស្រាក, អន់, ជិន, (ច្រើនប្រើតែនឹងពាក្យបដិសេធន៍ថា មិន) :
ស្រាក, អន់, ជិន, (ច្រើនប្រើតែនឹងពាក្យបដិសេធន៍ថា មិន) :
“ក្មេងនេះខិលពេក ខ្ញុំស្ដីឱ្យវាណាស់ដែរ តែវាមិនញឹនសោះ។”