វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ដាច់យ៉ៃ
កិ., គុ. [ដាច់-យ៉ៃ]
គ្មានសេសសល់អ្វីជាប់ខ្លួនទាំងទ្រព្យ ទាំងប្រាក់កាស ឬអ្វីៗ :
គ្មានសេសសល់អ្វីជាប់ខ្លួនទាំងទ្រព្យ ទាំងប្រាក់កាស ឬអ្វីៗ :
គ្មានសេសសល់អ្វីជាប់ខ្លួនទាំងទ្រព្យ ទាំងប្រាក់កាស ឬអ្វីៗ :
“វាដាច់យ៉ៃដោយសារចាញ់ល្បែង, មនុស្សដាច់យ៉ៃ។”