វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ដីសន្ទះ
ន. [ដី-សន់-ទះ]
ផ្ទៃដីដែលមានទទឹងតូចឬស្តួច ហើយខណ្ឌផ្ទៃទឹកដែលនៅសងខាងដោយភ្ជាប់ផ្ទាំងដីធំពីរ :
ផ្ទៃដីដែលមានទទឹងតូចឬស្តួច ហើយខណ្ឌផ្ទៃទឹកដែលនៅសងខាងដោយភ្ជាប់ផ្ទាំងដីធំពីរ :
ផ្ទៃដីដែលមានទទឹងតូចឬស្តួច ហើយខណ្ឌផ្ទៃទឹកដែលនៅសងខាងដោយភ្ជាប់ផ្ទាំងដីធំពីរ :
“ដីសន្ទះក្រារវាងថៃនិងម៉ាឡេស៊ី, ដីសន្ទះស៊ុយអេ, ដីសន្ទះប៉ាណាម៉ា...។”