វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ដុត
កិ., គុ. [ដុត]
ធ្វើឱ្យក្ដៅ, ធ្វើឱ្យឆេះដោយភ្លើង :
ធ្វើឱ្យក្ដៅ, ធ្វើឱ្យឆេះដោយភ្លើង :
ធ្វើឱ្យក្ដៅ, ធ្វើឱ្យឆេះដោយភ្លើង :
“ដុតគំនរសំរាម, កុំដុតព្រៃ។ ត្រីដុត, ដំឡូងដុត គឺត្រី, ដំឡូងដែលគេដុតហើយ។”
ធ្វើឱ្យក្ដៅចិត្តដោយអាការៈណាមួយ :
“ពីយប់មិញ វាមកដុតឯងទៀត។”
(សំនួន.) ខ្នះខ្នែង ស្ទុះស្ទា ព្យាយាមយ៉ាងខ្លាំងក្លា :
“សមត្ថកិច្ចកំពុងតែដុតដៃដុតជើងតាមចាប់ជនសង្ស័យ។”
(ព.ទ.បុ.) អុជអាល បង្ខិតបង្ខំ ឬបន្ទុចបង្អាក់នាំឱ្យខូចប្រយោជន៍។
“”