វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ដែកគោល
ន. [ដែក-គោល]
ដែកមានសណ្ឋានមូលតូចទ្រវែងមានក្បាល ខាងចុងស្រួចសម្រាប់បោះភ្ជាប់អ្វីៗ។
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
៣ ន័យនិយមន័យ
១
ដែកមានសណ្ឋានមូលតូចទ្រវែងមានក្បាល ខាងចុងស្រួចសម្រាប់បោះភ្ជាប់អ្វីៗ។
ឧទាហរណ៍
“”
២
(ម.ព. ដែកគោលបេតុង)។
ឧទាហរណ៍
“”
៣
ដែកគោលម៉្យាងធ្វើពីដែកថែបរឹងជាងដែកគោលធម្មតា ប្រើដំបញ្ចូលក្នុងបេតុង :
ឧទាហរណ៍
“គេប្រើដែកគោលបេតុងសម្រាប់ដំទម្លុះជញ្ជាំងឥដ្ឋ ឬដំទប់ក្ដារពុម្ព។”
ចំណាំការប្រើប្រាស់
(វេវ. ដែកគោលថែប)។
ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ
ទម្រង់ពាក្យ
ពាក្យផ្សំ
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់