វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ដោះ
ន. [ដោះ]
អវយវៈរបស់មនុស្សឬសត្វ ឋិតនៅត្រង់ដើមទ្រូង; បើជាស្រីឬញី សម្រាប់ឱ្យកូនបៅ។
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
៤ ន័យនិយមន័យ
១
អវយវៈរបស់មនុស្សឬសត្វ ឋិតនៅត្រង់ដើមទ្រូង; បើជាស្រីឬញី សម្រាប់ឱ្យកូនបៅ។
ឧទាហរណ៍
“”
២
ប៉ែករបស់គ្រឿងវាយដំពួកមួយ ដែលមានសណ្ឋានខាងក្រោមផតចូល ខាងលើខ្ពស់កំពុងឡើង ស្រដៀងនឹងដោះ :
ឧទាហរណ៍
“ដោះគង, ដោះរគាំង។”
៣
ស្រាយ, កែស្រាយ, ធ្វើឱ្យរបូតពីចំពាក់គ្នា, បើកលែង, គេចចេញ, គេចកែ :
ឧទាហរណ៍
“ដោះប្រស្នា, ដោះចំណង, ដោះបំណុល, ដោះមនុស្សទោស, ដោះខ្លួនចេញ, និយាយដោះ។ល។”
៤
ដួសចេញពីឆ្នាំង (និយាយចំពោះបាយ) :
ឧទាហរណ៍
“ដោះបាយដាក់ស្មុគ។”
ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ
ទម្រង់ពាក្យ
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់