វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ដំណាក់
ន. [ដំ-ណាក់]
ទីដែលដាក់, ដែលឈប់, ទីសម្រាប់ស្នាក់; លំនៅក្សត្រ :
ទីដែលដាក់, ដែលឈប់, ទីសម្រាប់ស្នាក់; លំនៅក្សត្រ :
ទីដែលដាក់, ដែលឈប់, ទីសម្រាប់ស្នាក់; លំនៅក្សត្រ :
“ខំស្រូតឱ្យដល់ដំណាក់, ដំណាក់រទេះភ្លើង, ដំណាក់ព្រះអង្គម្ចាស់។ល។”