វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ដំណែល
គុ. [ដំ-ណែល]
ដែលជាទ្រព្យ ជាមរតករបស់ម្ដាយឪពុក ដូនតាបន្សល់ទុកឱ្យ :
ដែលជាទ្រព្យ ជាមរតករបស់ម្ដាយឪពុក ដូនតាបន្សល់ទុកឱ្យ :
ដែលជាទ្រព្យ ជាមរតករបស់ម្ដាយឪពុក ដូនតាបន្សល់ទុកឱ្យ :
“កេរដំណែល។”
ទី, កន្លែង ឬអ្វីៗជាដែលគេ :
“រក្សាដំណែល។”