វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ដំណំ
[ដំ-ណំ]
កន្លែង, របួស, មុខសស្ត្រា ដែលត្រូវដោយវាយដំខ្លាំង ឬដោយការប្រហារណាមួយយ៉ាងធ្ងន់ :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
២ ន័យនិយមន័យ
១
កន្លែង, របួស, មុខសស្ត្រា ដែលត្រូវដោយវាយដំខ្លាំង ឬដោយការប្រហារណាមួយយ៉ាងធ្ងន់ :
ឧទាហរណ៍
“មានដំណំ, មានរបួសជាដំណំ។”
២
ដែលត្រូវដោយវាយដំខ្លាំង :
ឧទាហរណ៍
“របួសដំណំ; វាយដំណំ; ត្រូវមាត់លោកធំយ៉ាងដំណំ។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់