វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ដំរី
ន. [ដំ-រ៉ី]
សត្វចតុប្បាទមានរូបធំសម្បើម មានស្បែកក្រាស់មានដៃហៅថា ប្រមោយ; ខ្លះមានភ្លុក, មានចែ។
សត្វចតុប្បាទមានរូបធំសម្បើម មានស្បែកក្រាស់មានដៃហៅថា ប្រមោយ; ខ្លះមានភ្លុក, មានចែ។
សត្វចតុប្បាទមានរូបធំសម្បើម មានស្បែកក្រាស់មានដៃហៅថា ប្រមោយ; ខ្លះមានភ្លុក, មានចែ។
“”
ដំរីស្ដរឬភ្លុក ដែលឡើងខ្លួនពេញទំហំ ស្រវឹងដោយកាមារម្មណ៍ ចេញប្រេងត្រង់ខួចនៅកៀនត្រចៀក បណ្ដាលឱ្យកាចងងុល ឥតកោតខ្លាចទម័ក :
“ដំរីចុះប្រេងអាចព្រេចមនុស្សឱ្យមានគ្រោះថ្នាក់។”
ឈ្មោះបទចម្រៀងមួយប្រភេទ :
“ភ្លេងលេងកំដរបទ ដំរីយោលដៃ។”
ដំរីមួយប្រភេទ មានសប្បុរ ស ហើយមានជំនឿថាជាសត្វមានបុណ្យបារមី ក្នុងរឿងព្រេង សាសនា ឬប្រវត្តិសាស្ត្រ :
“រឿងត្មាតបោកដំរីស។”
ឈ្មោះត្រីស្រកាមួយប្រភេទ មានសណ្ឋានធំកន្ទុលមូល សាច់ជ្រាយ :
“ត្រីដំរី ។”
(ខ្មែរបុរាណមិនយកមកប្រើជាអាហារទេ)។