វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ដំរៀត
ន. [ដំ-រៀត]
ឈ្មោះពន្ធថ្លៃខ្លួនយកអំពីប្រជាជនជាតិតាងប្រទេសនៅក្នុងកម្ពុជរដ្ឋ ដែលច្បាប់ស្រុកមិនទទួលទុកជាជាតិខ្មែរ :
ឈ្មោះពន្ធថ្លៃខ្លួនយកអំពីប្រជាជនជាតិតាងប្រទេសនៅក្នុងកម្ពុជរដ្ឋ ដែលច្បាប់ស្រុកមិនទទួលទុកជាជាតិខ្មែរ :
ឈ្មោះពន្ធថ្លៃខ្លួនយកអំពីប្រជាជនជាតិតាងប្រទេសនៅក្នុងកម្ពុជរដ្ឋ ដែលច្បាប់ស្រុកមិនទទួលទុកជាជាតិខ្មែរ :
“ដំរៀតចិន។”