វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
តម្ពែក
គុ., ន. [តំ-ពែក]
ដែលមានក្បាលថ្ពែក, ដែលឥតសក់ឬរលីងដុំៗ :
ដែលមានក្បាលថ្ពែក, ដែលឥតសក់ឬរលីងដុំៗ :
ដែលមានក្បាលថ្ពែក, ដែលឥតសក់ឬរលីងដុំៗ :
“តម្ពែកទាំងបួន គាប់ជួនជួបគ្នា បានស្ទុះម្នីម្នា ដើរទៅរៀងខ្លួន។”
(ធ្លាប់ប្រើជា ទំពែក មកយូរហើយ ប៉ុន្តែដោយអនុលោមតាមពាក្យថា ថ្ពែក គួរប្រើជា តម្ពែក វិញទើបត្រឹមត្រូវតាមរបៀប)។