វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
តម្រង់
កិ., គុ.កិ. [តំ-រ៉ង់]
ធ្វើឱ្យត្រង់, ដាក់សំដៅឱ្យចំ; ដែលកាត់យកត្រង់, ដែលសំដៅចំពោះ :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
៤ ន័យនិយមន័យ
១
ធ្វើឱ្យត្រង់, ដាក់សំដៅឱ្យចំ; ដែលកាត់យកត្រង់, ដែលសំដៅចំពោះ :
ឧទាហរណ៍
“តម្រង់ផ្លូវ, តម្រង់បង្គោល; ដើរតម្រង់; ដើរកាត់តម្រង់។”
២
ធ្វើឱ្យត្រង់ ដាក់ឱ្យត្រង់ រៀបចំឱ្យត្រង់ទៅមុខ។
ឧទាហរណ៍
“”
៣
ទូន្មានប្រៀនប្រដៅដើម្បីឱ្យប្រព្រឹត្តអំពើល្អ :
ឧទាហរណ៍
“ឪពុកម្ដាយមានតួនាទីតម្រែតម្រង់ផ្លូវដល់កូន។”
៤
(សំនួន.) ផ្ដល់ដំបូន្មាន ឬបង្ហាញទិសដៅត្រឹមត្រូវដល់នរណាម្នាក់ ក្រុមណាមួយ ឬអង្គភាពណាមួយ :
ឧទាហរណ៍
“គ្រូរបាំបានជួយតម្រង់ផ្លូវសិស្សក្នុងវិស័យសិល្បៈបុរាណខ្មែរ។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់