វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
តម្រុយ
ន. [តំ-រ៉ុយ]
គ្រឿងចំណាំធ្វើដោយមែកឈើ, ដោយស្មៅ, ដោយចំបើង ចងភ្ជាប់នឹងឈើឬឫស្សីសម្រាប់ដោតត្រុយសម្គាល់ផ្លូវឬទីកន្លែងនីមួយៗ; គ្រឿងចំណាំដែលគេត្រុយទុក :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
២ ន័យនិយមន័យ
១
គ្រឿងចំណាំធ្វើដោយមែកឈើ, ដោយស្មៅ, ដោយចំបើង ចងភ្ជាប់នឹងឈើឬឫស្សីសម្រាប់ដោតត្រុយសម្គាល់ផ្លូវឬទីកន្លែងនីមួយៗ; គ្រឿងចំណាំដែលគេត្រុយទុក :
ឧទាហរណ៍
“បោះតម្រុយ, ចងតម្រុយ។”
២
ហេតុឬសញ្ញាណដែលនាំទៅរកអ្វីមួយ :
ឧទាហរណ៍
“គ្មានតម្រុយក្នុងការដោះប្រសា្ននេះសោះ។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់