វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
តម្រួត
កិ. [តំ-រួត]
ដាក់មួយពីលើមួយពីក្រោមឡើងទៅ, ដាក់ត្រួតបន្តុបលើគ្នា, ធ្វើឱ្យត្រួតលើគ្នា :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
២ ន័យនិយមន័យ
១
ដាក់មួយពីលើមួយពីក្រោមឡើងទៅ, ដាក់ត្រួតបន្តុបលើគ្នា, ធ្វើឱ្យត្រួតលើគ្នា :
ឧទាហរណ៍
“តម្រួតល្អីលើគ្នា, តម្រួតតួអក្សរ។”
២
អ្នកត្រួត; ពួកទាហានរក្សាព្រះអង្គ ១ក្រុម ធ្វើរាជការតែក្នុងព្រះរាជវាំង :
ឧទាហរណ៍
“ពួករាជតម្រួត, ក្រុមតម្រួត។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់