វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
តវ៉ា
កិ. [ត-វ៉ា]
ជជែកប្រកែកសើរើរកឱ្យឃើញពិតដោយមិនទាន់សុខចិត្ត, សើរើថែមទៀតឱ្យអស់ផ្លូវសេចក្ដី។
ជជែកប្រកែកសើរើរកឱ្យឃើញពិតដោយមិនទាន់សុខចិត្ត, សើរើថែមទៀតឱ្យអស់ផ្លូវសេចក្ដី។
ជជែកប្រកែកសើរើរកឱ្យឃើញពិតដោយមិនទាន់សុខចិត្ត, សើរើថែមទៀតឱ្យអស់ផ្លូវសេចក្ដី។
“”