វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
តឹកកែ
ន. [តឹក-កែ]
សត្វពួកជីងចក់ តែធំជាងជីងចក់ មានសម្បុរផ្អុចៗ មានជើងស្អិត ចាប់ត្រង់ណាជាប់ត្រង់នោះ យំឮសូរ តឹកកែៗ ឬ តុកកែៗ (បា. ហៅ ឃរគោលិកា; សំ. ហៅ គ្ឫហគោធិកា)។
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
សត្វពួកជីងចក់ តែធំជាងជីងចក់ មានសម្បុរផ្អុចៗ មានជើងស្អិត ចាប់ត្រង់ណាជាប់ត្រង់នោះ យំឮសូរ តឹកកែៗ ឬ តុកកែៗ (បា. ហៅ ឃរគោលិកា; សំ. ហៅ គ្ឫហគោធិកា)។
ឧទាហរណ៍
“”
ចំណាំការប្រើប្រាស់
(វេវ. តុកកែ)។
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់