វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
តំណាល
និយាយបូរបាច់, ប្រាប់, ថ្លែង, ពោល ពណ៌នា នូវរឿង, ហេតុ, ដំណើរ អ្វីមួយ ដែលកន្លងហួសទៅយូរហើយ ឱ្យគេស្ដាប់ :
និយាយបូរបាច់, ប្រាប់, ថ្លែង, ពោល ពណ៌នា នូវរឿង, ហេតុ, ដំណើរ អ្វីមួយ ដែលកន្លងហួសទៅយូរហើយ ឱ្យគេស្ដាប់ :
និយាយបូរបាច់, ប្រាប់, ថ្លែង, ពោល ពណ៌នា នូវរឿង, ហេតុ, ដំណើរ អ្វីមួយ ដែលកន្លងហួសទៅយូរហើយ ឱ្យគេស្ដាប់ :
“ជីតាខ្ញុំបានតំណាលថា កាលជំនាន់គាត់ពីក្មេង ក្នុងប្រទេសខ្មែរយើង ស្រូវ ៨០ ថាំងរាយថ្លៃមួយណែន (១៦ រៀល), ប៉ុន្តែកាលក្នុងជំនាន់នោះក្រប្រាក់ណាស់, ខ្ញុំចេះរឿងនេះដោយសារចាស់ៗតំណាលប្រាប់។”
រឿងក្នុងសម័យបុរាណព្រេងនាយ, រឿងដែលគេបានដឹងដោយសារចាស់ទុំនិយាយប្រាប់តៗគ្នាមក, ច្រើនប្រើផ្សំជាមួយនឹងពាក្យ រឿង មានទំនងស្ទើរជា គុ. :
“រឿងតំណាល រឿងបរម្បរា។”
(ស. ប្រើពាក្យនេះជា តាំនាន អ.ថ. តាំណាន; ខ្មែរខ្លះច្រឡំ ក៏និយាយថា តំណាន)។