វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ត្បិត
ឈ. [ត្បិត]
(ម.ព. ដ្បិត)។
(ម.ព. ដ្បិត)។
(ម.ព. ដ្បិត)។
“”
ពាក្យបរិវារសម្រាប់និយាយផ្សំនឹងពាក្យរឹត : រឹតត្បិត គឺប្រិតខ្លាំង, ក្បិតក្បៀតពេក :
“កុំបណ្ដែតបណ្ដោយពេក ត្រូវរឹតត្បិតបន្តិចទៅ; ត្រូវចាយប្រាក់រឹតត្បិតបន្តិច កុំកញ្ជះកញ្ជាយពេក។”