វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ត្មោល
គុ.កិ. [ត្មោល]
ដែលដួលស្រឡះគ្មានទាក់ទើសនឹងអ្វី :
ដែលដួលស្រឡះគ្មានទាក់ទើសនឹងអ្វី :
ដែលដួលស្រឡះគ្មានទាក់ទើសនឹងអ្វី :
“រលំត្មោល, វាយមួយត្មោងដួលត្មោល។”
ទោល, តែមួយ (អណ្ឌៈ) :
“គោពងត្មោល គឺគោដែលមានពងតែមួយ។”
(ព.គ. គោអណ្ឌៈត្មោល)។