វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ត្រជាក់
គុ. [ត្រ-ជាក់]
ទីទៃពីក្ដៅ គឺឥតកម្ដៅ។
ទីទៃពីក្ដៅ គឺឥតកម្ដៅ។
ទីទៃពីក្ដៅ គឺឥតកម្ដៅ។
“”
(ព.ប្រ.) ដែលប្រកបដោយសេចក្ដីសុខសេចក្ដីចម្រើន, កើតកាលវាលគុម្ព, ធូរដៃ, ធូរជើង, កបកើតកូនចៅ :
“រកស៊ីត្រជាក់ត្រជំសមតាមបំណង។”
(សំនួន.) ដោយឃើញអ្វីៗស្រទន់ស្រួលមើល :
“នៅរដូវវស្សា ខេត្តមណ្ឌលគិរីមានទេសភាពយ៉ាងត្រជាក់ភ្នែក។”